مرگ لیندسی گراهام، سناتور شناختهشده آمریکایی و از چهرههای تندرو ضدایرانی، برای افکار عمومی ایران بیش از آنکه صرفاً پایان زندگی یک سیاستمدار باشد، پایان حیات یکی از طراحان فشار، تحریم و تهدید علیه ملت ایران تلقی میشود؛ چهرهای که نامش در سالهای اخیر با مداخلهجویی، جنگطلبی و حمایت از اقدامات خصمانه علیه جمهوری اسلامی گره خورده بود.
شکرالله کهزادی در دلنوشتهای سرشار از مفاهیم معرفتی و انقلابی، ضمن تجدید بیعت با آرمانهای امام راحل(ره) و مقام معظم رهبری، تداوم مسیر استکبارستیزی و اقتدار امت اسلام را در گرو تبعیت بیچونوچرا از خط سرخ ولایت و مکتب حسینی دانست.
شکرالله کهزادی در یادداشتی حسی و حماسی، به ابعاد جانسوز این هجران، تجدید عهد نسل بیدار با منظومه فکری معظّمله و ایستادگی پای استقلال و عزت میهن تا آخرین نفس پرداخته است.
شهرهای امروز بیش از آنکه برای زیستن طراحی شوند، به سمت اسکان انبوه و ساختوساز عمودی پیش میروند؛ روندی که به باور کارشناسان، میتواند پیوندهای اجتماعی را سست کند.
چمر، یکی از آیینهای دیرپای سوگواری در غرب ایران، فراتر از یک رسم محلی، جلوهای از پیوند عاطفه، موسیقی و هویت جمعی است؛ آیینی که هنوز در برخی مناطق روستایی و عشایری با شکوهی خاص اجرا میشود و بخشی از میراث فرهنگی این سرزمین را زنده نگه میدارد.
تشییع تاریخی و نماز بیسابقه بر پیکر امام شهید در مسیر مسجد مقدس جمکران، بار دیگر وفاداری بیبدیل ملت ایران را به تصویر کشید؛ مردمی که با بیرقهای سرخ خونخواهی، عهد بیعت خود را با خلف صالح ایشان تجدید کردند
شکرالله کهزادی در یادداشتی با عنوان «در وصف اوصاف»، تابلویی از کمالاتِ شخصیتی رهبری ترسیم کرده است که در عین مظلومیت، مقتدرانه بر قلوب امت فرمانروایی میکند.
امروز، ایران صحنه وداعی بود که تنها یک مراسم بدرقه نبود؛ روایتی بود از پیوند عاطفی عمیق مردمی با چهرهای که برای بسیاری، فراتر از یک مسئول یا رهبر، نماد صبر، ایمان و ایستادگی به شمار میرفت.
روزهای اخیر، لرستان همگام با سراسر کشور، شاهد صحنههایی بیبدیل از سوگواری و پیوند قلبی مردم با رهبر فرزانه انقلاب بود. در این میان، طنین «مویه لری» به عنوان اصیلترین نوای سوگوارانه این دیار، با حضور پرشور دانشگاهیان و اقشار مختلف مردم، رنگ و بویی حماسی به آیینهای وداع بخشیده و نمادی از عهد و پیمان پایدار ملت را به تصویر کشیده است.
مردم لرستان در آیینی آمیخته با حماسه، سوگ و وفاداری، حضوری متفاوت و پرشور در مراسم وداع داشتند؛ حضوری که با شعارهای حماسی، آئین گِلمالی و اشکهای عاشقانه، جلوهای کمنظیر از دلدادگی به ولایت و مقاومت را به نمایش گذاشت.
جهاددانشگاهی در منظومه فکری رهبر شهید انقلاب اسلامی، نهادی برخاسته از متن انقلاب و نماد عینی خودباوری، جهاد علمی و امیدآفرینی برای آینده کشور است؛ نهادی که با تکیه بر فرهنگ جهادی، توانسته است در سختترین شرایط، از دل محدودیتها فرصت بسازد و به یکی از ستونهای اصلی پیشرفت علمی، فرهنگی و فناورانه ایران اسلامی تبدیل شود.
شکرالله کهزادی همزمان با فرارسیدن آیین تشییع و خاکسپاری رهبر شهید ایران، دلنوشتهای با عنوان «مردی از جنس نور» منتشر کرد؛ متنی سرشار از احساس، ارادت و روایتهایی از ویژگیهای شخصیتی و سلوک معنوی آن فقید که بازتابی از اندوه و قدردانی دوستداران اوست.
برای عبور از چالشهای کالبدی و پروژههای فرسایشی، نیازمند تغییر پارادایم از «تصمیمگیریهای تکبعدی» به سمت «فرآیندهای نظاممند حل مسئله» است؛ راهکاری که با بهرهگیری از مدلهای علمی و مشارکتمحور، میتواند پتانسیلهای نهفته این کلانشهر را از بنبستهای اجرایی خارج کند.
در شرایطی که فشار بر منابع آب هر روز بیشتر میشود و بخش کشاورزی همچنان بزرگترین مصرفکننده این منبع حیاتی است، توجه به حکمروایی آب اهمیت بیسابقهای پیدا کرده است. حکمروایی کارآمد آب میتواند میان نیازهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و محیطی تعادل ایجاد کند و مسیر مدیریت پایدار منابع را هموار سازد.
در سوگ مردی که سالها تکیهگاه دلهای مؤمن و انقلابی این سرزمین بود، اکنون باید خاطره حضورش را در قاب عکسها، فریم فیلمها و طنین کلمات حکیمانهاش جستوجو کرد؛ مردی که جان و آبرویش را کف دست گرفت و سرانجام، مزد سالها اخلاص، مجاهدت و ایستادگی را با شهادت گرفت و نامش را برای همیشه در حافظه تاریخی ملت ایران جاودانه ساخت.
روز هفتم تیر سال ۱۳۶۶ عجیبترین جنایت تاریخ در جنگ تحمیلی رژیم صدام علیه ایران رقم خورد، اما نه در میدان جنگ بلکه در یک منطقه مسکونی؛ آن روز «سردشت» قربانی خودکامگی کشورهای غربی و بمبهای شیمیایی اهدایی آنها به صدام شد.