در حالی که سازمان جهانی هواشناسی، سال ۲۰۲۵ را یکی از گرمترین مقاطع تاریخ ثبتشده زمین معرفی میکند، دادهها نشان میدهد ایران با شتابی بیش از میانگین جهانی در حال گرمشدن است. ترکیب گرمایش اقلیمی با آسفالت، شیشه، ترافیک و فقر پوشش گیاهی، کلانشهرها را به کانونهای داغی تبدیل کرده که هزینه آن را شهروندان با جان، سلامت و معیشت خود میپردازند.
شهرهای امروز بیش از آنکه برای زیستن طراحی شوند، به سمت اسکان انبوه و ساختوساز عمودی پیش میروند؛ روندی که به باور کارشناسان، میتواند پیوندهای اجتماعی را سست کند.
امروز، ایران صحنه وداعی بود که تنها یک مراسم بدرقه نبود؛ روایتی بود از پیوند عاطفی عمیق مردمی با چهرهای که برای بسیاری، فراتر از یک مسئول یا رهبر، نماد صبر، ایمان و ایستادگی به شمار میرفت.
زنان در جنگ تحمیلی سوم، فراتر از مقام قربانی، به عنوان «کنشگران کلیدی» و موتور محرک بازسازی، ایفای نقشی محوری داشتهاند که کارآمدی آن گاهی از نهادهای رسمی نیز فراتر رفته است.
نسل جوان ایران امروز در میانه چهار بحران بههمپیوسته قرار گرفته است؛ بحرانهایی که از ناامنی شغلی آغاز میشود، به دشواری تأمین مسکن و تأخیر در ازدواج میرسد و در نهایت، احساس بیآیندگی و بحران هویت را تشدید میکند.
با گسترش روزافزون شبکههای اجتماعی و نقشآفرینی پررنگ آنها در شکلدهی به افکار و سبک زندگی نسل جوان، توجه به تأثیر این فضا بر هویت دینی جوانان به یک ضرورت فرهنگی و اجتماعی تبدیل شده است.
شهرها تنها مجموعهای از خیابانها و ساختمانها نیستند، بلکه بازتابی از روابط قدرت و الگوهای تصمیمگیری در جامعهاند؛ الگوهایی که گاه بهصورت ناپیدا حضور و امنیت زنان را در فضاهای شهری محدود میکنند. مسئله «شهرهای مردانه» به همین نابرابری پنهان در طراحی و مدیریت شهری اشاره دارد؛ نابرابریای که نهتنها زنان، بلکه سالمندان و افراد دارای معلولیت را نیز با چالشهای جدی در استفاده از شهر مواجه میکند.