وحدت؛ سپر راهبردی در برابر مهندسی تفرقه

در سپهر سیاسی و اجتماعی دنیای اسلام، مفهوم وحدت فراتر از یک شعار نمادین، یک استراتژی حیاتی برای بقا و پیشرفت در برابر طوفان‌های سهمگین تفرقه‌افکنی است. تاریخ معاصر گواهی می‌دهد که قدرت‌های استعمارگر، همواره با ابزار «تفرقه بینداز و حکومت کن»، کوشیده‌اند تا با ایجاد گسل‌های مذهبی، فرقه‌ای و سیاسی، توانِ امت اسلامی را مستهلک کرده و منابع استراتژیک آن را به یغما ببرند.

در این میان، شکرالله کهزادی در یادداشتی تحلیلی که در اختیار پایگاه خبری تحلیلی زاگرس تبیین قرار داده به بررسی ریشه‌های این توطئه‌های دیرین و ضرورت پاسداری از وحدت ملی و اسلامی پرداخته است. او با واکاوی چگونگی فرقه سازی‌های استعماری، نسبت به دام‌های سیاسی که تحت عناوین فریبنده برای ایجاد انشقاق در صفوف جامعه پهن شده است، هشدار می‌دهد و بر لزوم هم‌افزایی حول محورهای مشترک تأکید می‌ورزد.متن این یادداشت را در ادامه می‌خوانیم؛

بزرگان، اهداف بلندی دارند و بر اساس منافع و مصلحت عالی جامعه تصمیم می‌گیرند؛ چرا که آنان پدران امت هستند.رهبر معظم انقلاب در این رابطه می‌فرمایند: «صیانت از وحدت و پرهیز از تفرقه وظیفه همگانی است.»

 تاریخ به ما می‌آموزد که آن روزی که معاویه‌ها و عمروعاص‌ها به ناحق صندلی خلافت را غصب کردند، روشِ اختلاف‌افکنی در صفوف مسلمانان را به عنوان خط مشی حکومت خود برگزیدند. از زمان شکل‌گیری امپراتوری انگلیسِ مکار، این خط تفرقه با فرقه سازی که صهیونیسم یکی از پایه‌های اصلی آن بود، در کشورهای مختلف جهان از جمله جهان اسلام پیگیری شد.

انگلیس با تز «ایجاد تفرقه و حکومت کن»، سیاست استعماری خود را پیش برد. فرقه‌سازی، مذهب‌تراشی، تحریف ادیان، ترویج پدیده‌هایی مانند «شیعه انگلیسی» و «سنی آمریکایی» و گسیل جاسوس‌ها در میان ملل اسلامی، از اصول اساسی در کارنامه سیاست خارجی این قدرت است. آن‌ها مذهب، آرا و افکار مجتهدان و حتی اختلافات فتوایی را بهتر از مقلدان می‌شناسند و «فرقه سازی» را بر سایر توطئه‌ها ترجیح می‌دهند. نمونه بارز آن، فرقه «بابیت» با محوریت سیدعلی‌محمد شیرازی است که با هدف تقدس‌زدایی از وجود مبارک امام زمان(عج) ایجاد شد؛ توطئه‌ای که به همت امیرکبیر خنثی شد، هرچند آن انسان فرهیخته خود قربانی همان توطئه‌ها شد.

وهابیت، تشکیلات فراماسونری و بهائیت نیز همه از همین سنخ و سیاق برای رسیدن به اهداف قدرت‌های استعماری بودند. شکست مشروطه و ناکامی نهضت ملی شدن نفت نیز حاصل همین تفرقه و دودستگی بود.

وحدت یک کلمه طیبه و رمز پیروزی است. در وحدت، بنا نیست همه افکار و نظرات یکی شوند، بلکه مشترکات (خدا، دین، ولایت فقیه، شرایط زمان و خنثی‌سازی توطئه‌ها) باید محور اتحاد جامعه، افراد سیاسی و حاکمان برای رسیدن به اهداف بلند باشد. تز «تقریب مذاهب» که توسط علما دنبال می‌شد، نه برای تغییر مذهب افراد، بلکه برای بستن راه نفوذ دشمن، بهره‌برداری از ظرفیت‌های مشترک و جلوگیری از سربریدن مسلمانان توسط فتوای علمای درباری بود.

اینکه امروز افراد را به «تند و کند»، «چپ و راست»، یا «اصلاح‌طلب و اصول‌گرا» تقسیم می‌کنیم و بر این اساس میان طرفدارانشان انشقاق ایجاد می‌کنیم، بخشی از نقشه‌های طراحی شده است. تفرقه افکنی کار سیاسیون عاقل نیست. اختلاف، جبهه را در مقابل دشمن سست می‌کند و اراده‌ها را می‌شکند.

امام خمینی(ره) و امام خامنه‌ای (مدظله‌العالی)، جهان اسلام را متحد کردند؛ به گونه‌ای که امروز میان تشییع در قم و نجف تفاوتی نیست. سیاسیون عاقل، وحدت را سرمایه‌ای بزرگ می‌دانند و قرآن کریم نیز از آن به عنوان «چنگ زدن به ریسمان الهی» یاد می‌کند. نقد سازنده باید با حرمت و احترام باشد، نه آنکه باعث گسست ساختار و صفوف جامعه شود. ما پیمان بسته‌ایم که از این انسجام صیانت کنیم.