یادداشت

برهنگی؛ تیری در کمان دشمن برای تسخیر روح جامعه

امروز در حالی که هجمهٔ سازمان‌یافتهٔ دشمن برای شکستن حریم حیا و عفت عمومی به اوج خود رسیده، برخی جریان‌های سیاسی از این بحران به عنوان دستاویزی برای تسویه‌حساب‌های جناحی بهره می‌برند؛ غافل از آنکه این «جنگ تمام‌عیار» کیان خانواده را هدف گرفته است
تاریخ پرافتخار این سرزمین نشان داده است که عفت و نجابت، ریشه در تاروپود باورهای ایمانی و هویتی ملت ایران دارد؛ لکن امروز جامعه با جنگی تمام‌عیار و ترکیبی در عرصهٔ اخلاق مواجه است که تیرهای زهرآگین آن بنیان خانواده و حیا را نشانه گرفته‌اند. پدیدهٔ شوم برهنگی، ثمرهٔ سال‌ها تسامح غیرسازنده، بهره‌برداری‌های کوتاه‌مدت جناحی و بی‌توجهی به انذارهای مکرر دربارهٔ ناتوی فرهنگی است؛ زخمی عمیق بر پیکرهٔ روان جامعه که مهار و درمان آن بیش از هر زمان دیگری به وفاق ملی، بصیرت دستگاه‌های حاکمیتی و پرهیز از رفتارهای افراطی و موج‌سواری‌های سیاسی نیازمند است.
در این راستا، شکرالله کهزادی در یادداشتی تحلیلی که در اختیار پایگاه خبری تحلیلی زاگرس تبیین قرار داده به واکاوی ریشه‌های فرهنگی، سیاسی و مدیریتی معضل برهنگی و ضرورت تدبیر همه‌جانبه دستگاه‌ها برای حفظ کیان عفاف و حیا پرداخته است که متن آن را در ادامه می‌خوانیم.
«برهنگی و عریانی»، تیری در کمان است که روح و روان جامعه را نشانه گرفته؛ وضعیتی که کار را از حیا به بی‌حیایی کشانده و حاصل سلسله‌ای از بی‌تدبیری‌هاست. در این میان، تفاوتی نمی‌کند که ریشهٔ این نابسامانی به کدام دولت یا جناح بازمی‌گردد؛ این پدیده، بمبی خانمان‌سوز است که باید برای خنثی‌سازی آن چاره‌ای بنیادین اندیشید. از این رو، ورود تمام دستگاه‌ها و نهادهای فرهنگی و حاکمیتی به میدان عمل، یک ضرورت اجتناب‌ناپذیر است.
گاه شاهد آنیم که «برهنگی» به دهن‌کجی به ساختار حاکمیتی بدل شده و متأسفانه، برخورد با آن نیز درگیر حواشی سیاسی گشته است. فارغ از تمام این بازی‌ها، آنچه حقیقت دارد این است که دل اکثریت جامعه از این وضعیت به درد آمده و این بیماری، تمام ارکان خانواده‌ها را به مخاطره انداخته است. خیابان‌ها، اماکن عمومی، ادارات، سواحل و تفرجگاه‌ها درگیر آلودگی‌های رفتاری شده‌اند و سیمای عمومی جامعه، پرسش‌های نگران‌کننده‌ای را پیش روی افکار عمومی قرار داده است.
این همان جنگ تمام‌عیاری است که پیش‌تر تحت عناوین «شبیخون فرهنگی»، «تهاجم فرهنگی» و «ناتوی فرهنگی» توسط قائد شهید (ره) بارها هشدار داده شد؛ هشدارهایی که متأسفانه نادیده گرفته شد و امروز عده‌ای از این خلأ، برای تسویه حساب‌های جناحی بهره می‌برند. اگرچه بخشی از این وضعیت، حاصل عملکرد جناح‌های مختلف در دوران انتخابات و رویکردهای انتخاباتی آن‌هاست و تمام قوای تصمیم‌ساز در این معضل اجتماعی سهمی دارند، اما امروز دو رویکردِ متضاد در برخورد با این پدیده شکل گرفته است:
۱. گروهی که از بی‌حجابی به عنوان اهرم فشار برای بهره‌برداری سیاسی استفاده می‌کنند.** انگیزه‌های این جریان به هر دلیل، مردود و ناپسند است؛ چرا که آن‌ها در پی درمان، اصلاح یا امر به معروف نیستند، بلکه می‌خواهند از احساسات پاک مردم و نجابت قاطبهٔ جامعه برای رسیدن به اهداف سیاسی خود ماهی بگیرند.
۲. دستهٔ دومی که افرادی نجیب، مؤمن و دغدغه‌مند هستند. این گروه پوشش و عفاف را اصلی از اصول شریعت و حرام شرعی می‌دانند و برهنگی را دردی خطرناک و خلاف موازین اخلاقی تلقی می‌کنند که باید با دغدغه‌ای خالصانه برای آن راهکار یافت.
الف) آنچه حرام شرعی است، باید با تدبیر و شیوه‌های قانونی مهار شود. اجرای قانون عفاف و حجاب و احیای امر به معروف و نهی از منکر همگانی، راهکار مقابله است، مشروط بر آنکه سیاسی نشود. باید در چگونگی اجرای قانون چنان دقتی به خرج داد که بهانه به دست فرصت‌طلبان نیفتد. بی‌عفتی، روح و روان جامعه را می‌فرساید؛ اثر تخریبی این وضعیت، فراتر از بمب‌های اتمی و سلاح‌های شیمیایی است، چرا که با شکستن حریم حیا، بی غیرتی، تسلیم و وابستگی به دشمن را به ارمغان می‌آورد و نشاط معنوی جامعه را از بین می‌برد.
ب) استفاده از این موضوع به عنوان اهرم فشار سیاسی، نه تنها بی‌اثر، بلکه نتیجه‌اش ناپایدار است. هرچند این جنگ با دلارهای کلان از خارج از مرزها برنامه‌ریزی شده و ما سال‌ها از آن غفلت کرده‌ایم، اما ملت ایران ملتی نجیب است و قطعاً با توطئه‌های دشمن مقابله خواهد کرد. باید به دشمنان فهماند که «قاعدهٔ اندلاسیون» در این جامعهٔ متدین قابل اجرا نیست؛ چرا که حیا و عفت، رمز حیات و دوام خانواده‌های ایرانی است. متأسفانه از گذشته، عده‌ای اندک برای کسب آرا در ستادهای انتخاباتی، چراغ سبزهایی به بی‌حجابی نشان دادند؛ از عادی‌سازی مانتوهای کوتاه گرفته تا عدم تذکر در تجمعات و همایش‌های مختلط و ناهنجار که مجریان آن، سهواً یا عمداً از پیامدهای آن غافل بودند. امروز درمان این درد، تنها با «تدبیر» ممکن است.
ج) برخی، علت برهنگی را بیکاری، اختلاس یا تبعیض می‌دانند؛ اما این بهانه‌ها نباید مجوزی برای ترویج کشف حجاب و بی‌عفتی باشد.
۱. در برخورد با این معضل، باید رعایت مصالح امنیت ملی اولویت داشته باشد تا بهانه‌ای به دست فتنه‌گران نیفتد.
۲. تمامی نهادهای فرهنگی شامل وزارت علوم، آموزش و پرورش، وزارت ارشاد، سازمان تبلیغات، صداوسیما، حوزه‌های علمیه، ائمه جمعه و حتی نهادهای خدماتی و فرودگاهی، باید با برنامه‌ریزی منسجم و هماهنگ وارد عمل شوند. باید از شعارهای احساسی و تنش‌آفرین علیه اشخاص یا جریان‌های خاص پرهیز کرد و قانون را بدون حب و بغض اجرا نمود تا شاهد بازگشت آرامش و سلامت اخلاقی به جامعه باشیم.