چمر، یکی از آیینهای دیرپای سوگواری در غرب ایران، فراتر از یک رسم محلی، جلوهای از پیوند عاطفه، موسیقی و هویت جمعی است؛ آیینی که هنوز در برخی مناطق روستایی و عشایری با شکوهی خاص اجرا میشود و بخشی از میراث فرهنگی این سرزمین را زنده نگه میدارد.
در شرایطی که فشار بر منابع آب هر روز بیشتر میشود و بخش کشاورزی همچنان بزرگترین مصرفکننده این منبع حیاتی است، توجه به حکمروایی آب اهمیت بیسابقهای پیدا کرده است. حکمروایی کارآمد آب میتواند میان نیازهای اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و محیطی تعادل ایجاد کند و مسیر مدیریت پایدار منابع را هموار سازد.