در بزنگاههای سخت، آنچه ایران را پابرجا نگه میدارد، تنها تجهیزات و امکانات نیست، بلکه وحدت مردم، تلاش متخصصان و اتکای آگاهانه به ظرفیتهای داخلی است؛ سرمایهای ماندگار که میتواند کشور را از هر بحران عبور دهد.
مواجهه با تهدیداتِ چندلایه دشمن، بیش از هر زمان دیگری نیازمندِ همافزاییِ میدان و دیپلماسی و عبور از اختلافات جناحی است. وقتی پای امنیت و ناموسِ ملی در میان است، «وحدت» نه یک توصیه اخلاقی، که یک «استراتژی دفاعی» است.
آنگاه که یک قدرت، نفوذ و اعتبار سیاسی خود را از دست میدهد، برای بازسازی هیمنه فروریخته، به بحرانآفرینی و هدف قرار دادن غیرنظامیان روی میآورد.