وقتی «دویدن» گره از کلافِ ناامیدی گشود؛ داستان شکوفایی «دریا» در پیست دوومیدانی

دریا، دختر هفت ساله‌ بروجردی که در رشته‌های سختی مانند ژیمناستیک و کاراته با مربیان ارتباط برقرار نمی‌کرد، با راهنمایی دلسوزانه‌ «خانم نساج‌زاده» و ورود به رشته پایه‌ی دو و میدانی، نه تنها استعدادهایش شکوفا شد، بلکه با اصرار مثبت مربی‌اش، در مسابقات شهدای میناب (خرم‌آباد) حضور یافت.

خانواده دریا، هدف اولیه‌اش را تنها ایجاد یک روتین ورزشی سالم برای فرزندان می‌داند، اما مسیر، چرخش دیگری به سوی درخشش گرفت.

گاهی اوقات انتخاب یک مسیر درست، می‌تواند زندگی یک کودک را متحول کند. داستان «دریا»، دونده‌ی هفت ساله‌ شهر بروجرد، روایتی از پیدا شدن مسیر مناسب، یافتن مربی توانمند و شکوفایی استعدادهای پنهان است.

دریا متولد ۱۸ تیرماه ۱۳۹۸، کودکی پرجنب‌وجوش است که از سنین پایین همراه با خواهر بزرگترش، «ستاره»، تجربیات ورزشی متعددی را پشت سر گذاشت. او مدتی را در رشته‌های سنگین و تکنیکی «کاراته» و «ژیمناستیک» گذراند، اما متأسفانه، در این رشته‌ها نمی‌توانست ارتباط موثری با مربیان خود برقرار کند. این فاصله عاطفی و آموزشی، باعث شده بود تا پتانسیل واقعی دریا، نادیده گرفته شود.

خانواده دریا که دغدغه‌‌شان رشد همه‌جانبه‌ی فرزندانشان بود، در پی یافتن رشته‌ای پایه و استاندارد بود تا فرزندانشان بدون فشارهای رقابتی سنگین، با ورزش آشنا شده و در آینده خودشان مسیر مورد علاقه‌شان را انتخاب کنند. با توجه به سابقه‌ قبلی در ژیمناستیک، نگاه‌ها به سمت «دو و میدانی» به عنوان یک رشته پایه و بنیادین دوخت.

همه چیز تا زمانی که با «سرکار خانم نساج‌زاده» آشنا نشدند، در مسیر سابق باقی ماند. اما حضور خانم نساج‌زاده در کنار دریا و ستاره، نقطه عطف این داستان ورزشی بود. ایشان با ایجاد ارتباطی عمیق، صمیمانه و کارشناسی شده با کودکان، نه تنها یخ‌های ارتباطی را آب کردند، بلکه با تشخیص دقیق استعدادهای دریا، مسیر فعالیت او را شفاف و هدفمند ساختند.

رقابت، انتخابی برای درخشش

خانواده دریا در توضیح انگیزه‌ اصلی از ورزش دادن بچه‌ها می‌گویند: هدف اولیه ما ساختن یک روتین ورزشی سالم برای دریا و ستاره بود و اصلاً علاقه‌ای نداشتیم که بچه‌ها را وارد حصار رقابت‌های سخت و قهرمانی‌های زودهنگام کنیم. ما به دنبال سلامت و نشاط بودیم.

اما سرنوشت گاهی نقشه‌های ما را تغییر می‌دهد. اصرار و تشویق‌های دلسوزانه‌ی مربی گران‌قدر، سرکار خانم نساج‌زاده، باعث شد تا دریا و خواهرش با خیالی آسوده‌تر و اعتماد به نفسی بیشتر، در مسابقات «شهدای میناب» در منطقه خرم‌آباد شرکت کنند. روایت پدر، نشان می‌دهد که حمایت مربی آگاه، می‌تواند مرز بین یک فعالیت ساده‌ی ورزشی تا یک تجربه‌ موفقیت‌آمیز رقابتی را به راحتی جابه‌جا کند.

به امید خدا، تلاش می‌کنیم تا فرزندانمان یک برنامه و روتین ورزشی منظم داشته باشند، اما ادامه‌ این مسیر و انتخاب تخصصی، کاملاً به تصمیم و علاقه‌ خود بچه‌ها واگذار می‌شود.

خدا را شاکریم؛ هم از نحوه‌ ارتباط مربی با بچه‌ها و هم از شرایط فعلی کاملاً راضی هستیم. ما نمی‌توانیم در مورد آینده تصمیم نهایی بگیریم یا شرایط را دیکته کنیم؛ تنها امیدواریم که فرزندمان بتواند تعادلی میان تمام فعالیت‌هایش برقرار کند.

ما همواره به بچه‌ها توصیه می‌کنیم که ورزش را جدای از زندگی‌شان نبینند و آن را به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه‌ روزانه‌شان بپذیرند؛ درست همان‌طور که باید درس بخوانند و یا مهارت‌هایی مانند زبان انگلیسی، کامپیوتر و موسیقی را نیز فراگیرند. خوشحال می‌شوم که این عزیزان بتوانند به یک تعادل مطلوب در تمامی این ابعاد زندگی دست یابند.

داستان دریا، یادآور این نکته است که گاهی کودک نیاز به یک مربی دارد که زبان او را بفهمد، نه فقط یک تکنیک را آموزش دهد.