عابس بن ابیشبیب شاکری با پذیرش «دیوانگی در عشق»، نشان داد که رسیدن به کمال و حقیقت مطلق، نیازمند رهایی از قیدهای عقلانی و سپردن تمام وجود به معبود است؛ جایی که خلوص نیت، مرز میان جنون و رستگاری را تعیین میکند.