مثنی بن اخنعی از آن دسته مردانی بود که پیش از آنکه با امام حسین(ع) در میدان نبرد روبرو شوند، در میانه نبرد نفسها، پیروز شده بودند. او از آن کسانی بود که فهمیده بودند «وفاداری» یک انتخاب نیست، بلکه یک «هویت» است. او از آن کسانی بود که معنای «بیعت» را نه در کلمات، بلکه در گرو جانهایشان جستوجو میکردند.
حضرت ابوالفضل العباس(ع) نمادی است که وفاداری در تعریف او، نه اطاعت کورکورانه، بلکه همراهی هوشمندانه با حق و حقیقت است. او نشان داد که وفاداری واقعی، انتخابی آگاهانه است در لحظاتی که جان، مال و آبروی همه چیز در میان است.