مقاله
وَشت؛ شعرِ غیاب و بازسازی
«وَشت» شیوه‌ای در شعر است که در آن، زبان از شکل معمول خود فاصله می‌گیرد تا مخاطب با کمک تصویر، شکل واژه‌ها و تخیل خویش، معنایی تازه را کشف و بازسازی کند.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی زاگرس تبیین، امین افضل‌پور پس از معرفی «طراشعر»، اکنون «وَشت» را معرفی می‌کند؛ شیوه‌ای در شعر که در آن، زبان از شکل معمول خود فاصله می‌گیرد تا مخاطب با کمک تصویر، شکل واژه‌ها و تخیل خویش، معنایی تازه را کشف و بازسازی کند.
ما عادت کرده‌ایم کلمات را همان‌طور بخوانیم که نوشته شده‌اند. واژه‌ای را می‌بینیم، معنایش را به یاد می‌آوریم و از کنار آن می‌گذریم. اما اگر بخشی از یک کلمه نوشته نشده باشد، اگر تصویری جای یک حرف را بگیرد یا اگر فاصله‌ای میان حروف ایجاد شود که ما را به خوانشی متفاوت دعوت کند، چه اتفاقی می‌افتد؟
در چنین لحظه‌ای، خواندن دیگر فقط به معنای دریافت کلمات نیست؛ به فرایندی برای کشف معنا تبدیل می‌شود.
مخاطب مکث می‌کند، دوباره نگاه می‌کند، نشانه‌ها را کنار هم می‌گذارد و می‌کوشد چیزی را که در نگاه نخست آشکار نیست، پیدا کند. گاهی یک واژه را کامل می‌کند، گاهی به معنایی تازه می‌رسد و گاهی ارتباطی را کشف می‌کند که بدون توجه به شکل نوشتار یا حضور تصویر، امکان درک آن وجود نداشت.
«وَشت» بر پایه‌ی چنین رابطه‌ای میان زبان و مخاطب شکل می‌گیرد؛ رابطه‌ای که در آن، بخشی از آنچه باید خوانده شود، ممکن است به شکل معمول نوشته نشده باشد، اما نشانه‌های لازم برای کشف آن در ساختار شعر باقی بمانند.
ارسال دیدگاه
Warning: Attempt to read property "comment_approved" on null in /home3/urfysaqw/public_html/wp-content/themes/Jam/comments.php on line 35